Rozdział II

Cześć wszystkim! Chciałabym napisać, że jesteście cudowni dlatego już dziś pojawia się rozdział II. Dziękuję za wszystkie komentarze i opinie. Mam nadzieję, że kolejna część również Wam się spodoba. Zapraszam do komentowania i oceniania. Początek początkiem, ale dzięki Wam jest łatwiej! :)
A Tak w ogóle to wesołych świąt wszystkim życzę! Dużo zdrowia, szczęścia, pomyślności. By rok 2014 był o wiele lepszy od 2013 i Tokio Hotel w końcu wydało obiecaną płytę! :) 

Zapraszam do czytania i komentowania. ♥

Rozdział II 

"...Kocham Cię, dlatego..."

Siedziałem właśnie w kuchni a Sara robiła jedzenie. Uśmiechałem się do niej, chociaż moją uwagę przyciągał Tom, który siedział obok i jadł kolację. Wpatrywałem się w jego wargi, oczy pełne skupienia. Nie sądziłem, że człowiek wkłada tyle energii w jedzenie. W sumie nigdy nad tym nie myślałem, po prostu jadłem. Niby zwykła codzienna czynność a w wykonaniu mojego brata była interesująca. Łapał kanapkę w prawą rękę i przykładał ją do ust, odgryzał kawałek odkładał ją na miejsce i patrzył przed siebie. Zazwyczaj gryzł coś lewą stroną i po chwili połykał. Powtórzył czynność pięć razy zanim spojrzał w moją stronę.
-Jesteś głodny? – Zapytał. Pokręciłem głową w odpowiedzi. Uśmiechnął się. – Masz zjedz kanapkę.- Przysunął ją bliżej do mnie. – Widzę, że jesteś głodny.
-Dziękuję. – Powiedziałem i spojrzałem na Sarę. Posłała mi swój czarujący uśmiech i znów wróciła do gotowania. Boże Bill, jaki Ty jesteś głupi. – Pomyślałem. – Przecież to Twój brat, normalnie jadł posiłek a Ciebie to interesowało jakby od tego, w jaki sposób to robi miały zależeć losy świata. – Pokręciłem głową i odsunąłem te myśli od siebie. Odwróciłem się by spojrzeć na Toma. Usiadł na kanapie i położył nogi na stole, przełączał po kolei programy w telewizji. Czy to możliwe, że coś w nim mi się podoba? Nie, to niemożliwe. Jesteśmy braćmi, jesteśmy rodziną i nic więcej nas nie łączy. Żadne uczucie. – Powtarzałem sobie.
-Bill dobrze się czujesz? – Zapytała Sara z troską w głosie. Popatrzyłem na nią.
-Tak tak. Mam się dobrze. – Odpowiedziałem grzecznie. Odwróciła się całkowicie w moją stronę.
– Nad czym tak myślisz? –Wbiła we mnie swój wzrok. Jęknąłem na to, bo poczułem się jak na przesłuchaniu, a przecież nie powiem prawdy.
-Zamyśliłem się nad trasą. – Powiedziałem. – W sumie już nie mogę się jej doczekać. – Uśmiechnąłem się. Zauważyłem, że odetchnęła z ulgą.
-Już myślałam, że to z głodu. – Zaśmiała się. Sam również się na to zaśmiałem i dokończyłem kanapkę mojego brata. Sara robiła właśnie jakąś sałatkę, więc wykorzystałem ten moment by zniknąć w swoim pokoju. Rzuciłem się na łóżku i analizowałem to, co właśnie się stało. Dlaczego zamiast patrzeć na swoją kobietę patrzę na własnego brata?! Co się ze mną dzieje?! – Pytałem sam siebie, chociaż dobrze wiedziałem, że na te pytanie nie uzyskam tak szybko odpowiedzi…

Obudziłem się w sobotę rano z bólem głowy. Nie miałem ochoty wstawać z łóżka, więc nadal w nim tkwiłem. Usłyszałem pukanie do drzwi.
-Proszę. – Powiedziałem i zobaczyłem jak do pokoju wchodzi moja ukochana z kubkiem.
-Zrobiłam Ci herbatę. – Postawiła naczynie na stoliku nocnym. Podziękowałem. – Miętowa, Twoja ulubiona. – Powiedziała z radością. Aż sam się na to uśmiechnąłem. Podobało mi się w niej to, że jak się szczerzyła to pokazywała wszystkie swoje białe, równe zęby. Przypatrywałem się jej. Lekko zapadnięte policzki, pełne usta, Snake bits’y, malutki nosek, który zdobił kolczyk, czarny diamencik, naprawdę dobrze wyglądał z jej ciemną karnacją. Duże niebieskie oczy, które jedynie malowała tuszem, więc rzęsy wydawały się naturalnie długie. Brwi miała zrobione henną w cienkie linie, które ładnie dopasowały się do kształtu jej oczu. Czarne długie włosy, grzywka na bok. Ej naprawdę słodziutka istotka z niej. Jestem z nią od trzech miesięcy a nadal jest dla mnie nieodkrytą zagadką.
- Dobrze się czujesz? – Zapytała z troską w głosie.
- Wszystko by było dobrze, gdyby nie ból głowy. – Odpowiedziałem. – Połóż się koło mnie. – Dodałem. Tak jak chciałem wykonała moje polecenie. Leżeliśmy przytuleni do siebie, gładziłem ją palcem po policzku. Zarumieniła się i próbowała to ukryć.
-Śliczna wyglądasz pięknie z różowymi policzkami. – Zaśmiałem się i pocałowałem ją. Odwzajemniła to, pocałunek przerodził się w coś więcej. Złapałem ją mocniej w pasie i przycisnąłem do siebie. Właśnie teraz uświadomiłem sobie, że ją kocham. Jak bardzo ważna się dla mnie stała. Chciałem jej to dziś pokazać. Wiedziałem, że dzisiejszy wieczór będzie dla nas obojgu najważniejszy. Leżała tak na moim torsie i miała zamknięte oczka. Głaskałem ją po włosach.
- Bill. – Prawie szepnęła. – Co będzie jak wyjedziesz? – Spojrzałem na nią.
- Będę dzwonić, pisać, mówić jak bardzo mi Ciebie brakuje i, że wrócę. – Uśmiechnąłem się by dodać jej otuchy.
- Mam sama być w tym domu?
- No wiesz. – Zamyśliłem się. – Zawsze mogę Ci adoptować psa byś nie czuła się samotna jak ja będę na scenie. – Wyszczerzyłem się najszerzej jak potrafiłem. Zaśmiała się na to.
- Dobra, chcę psa. – Dała mi buziaka. Zacząłem ją łaskotać i obróciłem się na łóżku w taki sposób, że teraz siedziałem na jej brzuchu a ona nie miała jak się ruszyć, więc swobodnie zacząłem ją drugą wolną ręką łaskotać. (Jedną trzymałem jej ręce.)
- Błagam przestań. – Powiedziała po chwili śmiejąc się. Puściłem jej ręce i przestałem łaskotać.
- Wygrałem? – Uśmiechnąłem się triumfalnie. Pokiwała głową. Wstałem z łóżka i zatańczyłem mój taniec szczęścia. Sara znów nie mogła się powstrzymać i wybuchła śmiechem. W sumie się jej nie dziwię sam bym pewnie się śmiał na moje cudowne „kocie ruchy”.
- Czy zrobiłem coś nie tak? – Potupałem nogą, założyłem ręce na piersi i udawałem obrażonego. W dodatku zniżyłem głos, gdy to mówiłem. O ludzie… Gdybyście mogli zobaczyć jej minę, oczy zrobiły się większe niż 2€.
-Nie wszystko w porządku. – Próbowała opanować swój śmiech, lecz jej to nie wychodziło, bo za każdym razem, kiedy próbowała być poważna zaczynałem od nowa ją rozśmieszać. Lubiłem, gdy ktoś się śmieje, to jest takie pozytywne i oznacza, że ludzie są szczęśliwi.

Tak jak jej obiecałem pojechaliśmy do schroniska wybrać jakiegoś pieska. Tom pojechał z nami, ucieszyłem się, gdy pozytywnie rozpatrzył moją propozycję. Mój brat usiadł za kierownicą a ja na miejscu pasażera. Sara grzecznie z tył. Zauważyłem, że nawet on zaczyna ją lubić. Uśmiechnąłem się na to.
-Ej Toooooom… - Zacząłem. Spojrzał na mnie, a ja nie wiedząc, co chcę powiedzieć po prostu walnąłem mu zdjęcie. – Już nic. – Powiedziałem w końcu. Ten tylko się zaśmiał i ruszył. Stwierdziłem, że czas dać naszym kochanym fanom znak, że żyjemy, więc umieściłem głupkowate zdjęcie brata na twitterze.
Dojechaliśmy do schroniska, moją uwagę od razu przykuł Cocker Spaniel.
- Sara, co Ty na tego słodziaka? – Zapytałem. Podeszła i spojrzała na psa.
- Jest cudowny. Chcę go. – Uśmiechnęła się szeroko i zaczęła bawić z psiakiem. Podszedłem do swojego bliźniaka. – A Ty wybrałeś już jakiegoś psa? – Zapytałem.
- Gdybym mógł wziąłbym wszystkie, ale tak wybrałem. – Powiedział i pokazał mi małą czarną kuleczkę, którą trzymał.
- Jaki cudowny. – Rozczuliłem się nad zwierzątkiem w jego rękach.
- Wiem, bo mój. – Zaśmiał się. Wszyscy zadowoleni poszliśmy do auta ze zwierzątkami. No cóż teraz ja byłem kierowcą, bo każdy z moich towarzyszy miał zwierzątko. Spojrzałem na Sarę, która właśnie tuliła pieska do siebie. Wzięliśmy jak najmniejsze szczeniaczki by się do nas przyzwyczaiły. Zajechaliśmy po drodze do zoologicznego by kupić potrzebne rzeczy. Gdy już wszystko mieliśmy załatwione wróciliśmy do domu i każdy z nas bawił się ze swoim zwierzakiem. Tym razem ja trzymałem nasze małe szczęście. Tak naprawdę to nazwaliśmy go Szarik. Na początku nie mogłem tego wymówić, bo to polskie imię. (Tak Sara chciała. Nie miałem serca by się nie zgodzić.) Po 20 minutach męki z wymową w końcu się nauczyłem i nawet mi się spodobało. Szarik, takie kochane…
- Mój jest Scotty. – Powiedział dumny Tom.
- Podoba mi się. – Uśmiechnęła się Sara do niego. Mój brat w końcu zaczął ją traktować normalnie i nawet z nią rozmawiać.
- Szaryk też mi się podoba. – Dodał.
- Szarik. – Poprawiła go.
- Szaruk? – Spojrzał na nią

- Szarik. – Zaśmiała się.
- Szaa…
- rik. – Dokończyła.
- Szarik. – Powiedział w końcu Tom
- Tak właśnie tak. – Zaśmiałem się.
- Jezu, trudne. – Wywrócił oczami a my się zaśmialiśmy. – Język Polski jest dziwny. – Pokręcił nosem.
- Jest bardzo łatwy. – Powiedziała po polsku a Tom spojrzał na nią jak na Ufo.

- Was?
- Powiedziałam, że jest bardzo łatwy. – Odpowiedziała już w naszym ojczystym.
- Nie, nie jest. – Skwitował Tom i poszedł do siebie razem ze Scottym.  Ja się zaśmiałem z niego. W sumie podobał mi się język polski, ale nie uczyłem się go. Umiałem powiedzieć jedynie „Kocham Cię” i tyle mi wystarczyło. Wiem, wredne z mojej strony. Usiadłem obok niej i głaskaliśmy Szarika na zmianę.

Kiedy już zostaliśmy sami w naszym pokoju wygoniłem czarnulkę pod prysznic a sam wszystko przygotowałem. Ładnie poście, 3 świeczki, czerwone wino dwie lampki szampana i taka mini kolacja w moim wydaniu. (Czyli sałatka, którą wczoraj zrobiła Sara i chipsy. Romantycznie… Wiem, ale nie umiem gotować.) Sara wyszła z łazienki i spojrzała na to wszystko zachwycona a ja stałem z lekkim uśmieszkiem.
- A z jakiej okazji taka cudowna kolacja? – Podeszła do mnie i dała mi buziaka.
- Hmm… - Zastanowiłem się. – Kocham Cię, dlatego. – Powiedziałem.
- Ja Ciebie też kocham. – Odpowiedziała. – Mogłeś mi powiedzieć to bym się ogarnęła. Jestem bez makijażu, a włosy mam w nieładzie. – Pokręciłem głową na te słowa.
- Dla mnie właśnie teraz jesteś idealna, naturalnie piękna. – Pocałowałem ją i nalałem nam wino do kieliszków. Podałem jej jeden i usiedliśmy przy oknie.
- Boję się Twojego wyjazdu. – Szepnęła mi do ucha.
- Kochanie nie bój się. Będę dzwonił. Nic się nie będzie działo, a w razie, czego przylecisz do mnie. – Przytuliłem ją mocno. – Mała nie martw się tym na zapas. To tylko trasa Europejska. Cały czas będziemy w kontakcie, zobaczysz ten czas szybko zleci i znów będę tylko Twój. –Obiecałem. Po chwili odstawiłem swój kieliszek ona zrobiła to samo ze swoim. Zaczęliśmy się całować i poznawać swoje ciała.
- Jesteś gotowa na kolejny krok w naszym związku? – Zapytałem patrząc jej w oczy.
- Tak, jestem gotowa. – Odpowiedziała a ja ściągnąłem jej czarny top. Nie miała na sobie stanika, więc moim oczom ukazały się jej cudowne i przede wszystkim naturalne piersi. Nie były za duże stawiałem na około rozmiar C. Mi pasowały, ważne, że były naturalne. Całowałem ją po szyi a ona mi się oddała. Bałem się tego wszystkiego, ale bardzo pragnąłem poznać ją bliżej. Położyłem ją na łóżku. Ściągnąłem swoją koszulkę i wróciłem do całowania. Poczułem jej delikatne dłonie na moich plecach, które wędrowały na całej długości. Zdjąłem jej krótkie piżamowe spodenki, zostały jej jedynie czarne koronkowe majteczki. Całowałem jej brzuch, językiem zatoczyłem delikatne kółeczka wokół jej pępka i kolczyka. Widziałem po niej, że się denerwuje, więc znów całowałem ją po szyi a potem w usta.
-Ufasz mi? – Zapytałem.
-Ufam. – Odpowiedziała. Uśmiechnąłem się i znów zabrałem za robotę zdjąłem swoje domowe dresy i zostałem tylko w bokserkach. Położyłem się obok niej byśmy przyzwyczaili się do siebie. Sara obserwowała moje ciało, dotykała w każdym miejscu jak tylko może. Czasami mi się chciało śmiać, ale się powstrzymałem. Poczułem się jak figura woskowa. Gdy już poczuła się pewnie to odważyła się na ruch i wsunęła swoją delikatną dłoń w moje bokserki by po chwili dotykać mojego członka. O ludzie… Wziąłem oddech i się odprężałem, poruszała ręką do góry i na dół całując mój brzuch. Zostałem całkiem nagi, moje majtki wylądowały na ziemi. Nie mogłem pozwolić by kobieta przejęła inicjatywę w łóżku, więc podciągnąłem ją za ręce, że leżała na moim brzuchu całowałem ją namiętnie i pozbawiłem majteczek. Obróciłem się z nią, gdy leżała pode mną z szafki nocnej wziąłem wcześniej przygotowaną prezerwatywę. Założyłem ją na swoją męskość.
- Gotowa? – Zapytałem z uśmiechem. Rozmarzona kiwnęła głową na zgodę i powoli się w nią wsunąłem. Wiedziałem, że pierwszy raz kobiety zawsze boli starałem się być delikatny. Lecz z każdą kolejną sekundą było już tylko lepiej i było słychać jej ciche pojękiwania i przyspieszone oddechy. To było naprawdę cudowne uczucie. Byliśmy jednością, jednym ciałem. Miłością. Uprawialiśmy miłość. Tak to odpowiednie stwierdzenie.

Powitanie.

Cześć wszystkim. Jestem Daria, mam 19 lat. Zaczynam pisać opowieść o zakazanych kochankach. Mam nadzieję, że moje opowiadanie Wam się spodoba. Proszę o oceny i komentarze. Początki są trudne a bez krytycznego zdania na ten temat jest jeszcze trudniej. Każdą uwagę kierujcie w komentarzach. Wszystko będę brała pod uwagę. Nie zdradzę ani jednego szczegółu z opowieści aby Was zainteresować, jeżeli się spodoba będę pisać i publikować rozdziały dalej. Jeżeli nie, zakończę. Mam nadzieję, że przypadnie Wam misiaki do gustu opowieść. Zapraszam na pierwszy rozdział. :)

Rozdział I 

"Jakby to było gdyby..."

Siedziałem właśnie w studio nagraniowym i kończyłem śpiewać piosenkę „Hilf mir fliegen” nagrałem ją dla Sary, kiedy zrozumiałem, że to właśnie ona uratowała moje życie kiedy nie miałem nadziei. Stałem właśnie na dachu budynku znów poczułem się jakbym znów planował nagranie „Spring Nicht”. Usiadłem na krawędzi i nogi spuściłem w dół by swobodnie zwisały w powietrzu. Wziąłem głęboki oddech i zamknąłem oczy przypominając sobie dlaczego w ogóle tutaj jestem. Pamiętam to wszystko bardzo dobrze.
„Spotkałem w Polsce pewną kobietę, właśnie mieliśmy zagrać tam koncert,więc przyjechaliśmy wcześniej. Najpierw pojechaliśmy do hotelu ogarnęliśmy się i razem z chłopakami stwierdziliśmy, że chcemy zobaczyć halę, w której mamy grać. Było około 9;00 rano, więc żadne z nas nie było zbyt przygotowane na spotkanie z kimkolwiek. Kiedy zajechaliśmy na miejsce zobaczyłem pod drzwiami hali, że siedzi już jedna dziewczyna. Była skulona i oparta o drzwi. Zaniepokoiłem się, mogło jej się coś stać. Kazałem wtedy zatrzymać vana i do niej podszedłem.Wbrew woli brata.Tom stwierdził, że laska jest napita i pewnie nie wiem jak do domu dojść. Pokręciłem wtedy na to głową. Nie sądziłem, żeby kobieta mogła być w takim stanie. Wziąłem się w garść i szedłem w jej kierunku. Miałem obawy czy ona mnie zrozumie, czy mówi po niemiecku, ale nie było już odwrotu.Stanąłem przed nią,ona zaś spojrzała na mnie zapłakanymi oczami, nigdy nie zapomnę tego widoku. Jej piękne niebieskie duże oczy mnie oczarowały. Kiedy mnie zobaczyła momentalnie wstała otrzepując się. Złapałem ją za ramię i upewniłem się czy wszystko w porządku. Wtedy pokiwała głową twierdząco. Naprawdę się o nią martwiłem, nie wyglądała dobrze. Zapytałem się jej co tutaj robi, odpowiedziała mi, że po prostu wcześniej przyszła by nas zobaczyć, bo nie ma już biletów na koncert, nic mi nie odebrało mowy jak zachowanie tej kobiety...”  I tak właśnie poznałem Sarę, moją ukochaną dziewczynę. Kilka tygodni po tym jak już byłem pewny jej uczuć sprowadziłem ją do siebie do domu do Berlina.Tom nadal jej nie akceptował, uważał, że fanka kocha jedynie Billa Kaulitza wokalistę Tokio Hotel a nie Billa Kaulitza człowieka, którym jestem poza sceną. Nie zgodziłem się z nim. On wcale jej nie znał a ją oceniał. Zabolało mnie to, że mi nie ufa, odpowiedziałem mu, że nie ma racji zaś wtedy on powiedział coś co mnie zraniło i doprowadziło na skraj emocjonalny. „Nigdy nie znajdziesz tej swojej prawdziwej miłości bo ona nie istnieje, a po drugie spójrz na siebie jak Ty wyglądasz.” Nic mu wtedy nie odpowiedziałem, po prostu wybiegłem z domu i poczułem jak łzy zaczęły mi spływać po policzkach. Poczułem się bezsilny, cholernie bezsilny. To wtedy mnie bardzo zabolało, nigdy nie sądziłem, że takie słowa padną z ust kogokolwiek a  szczególnie mojego ukochanego starszego brata Toma. Chciałem wtedy się do kogoś przytulić, ale nie mogłem.. Nie potrafiłem wykręcić numeru Sary i powiedzieć co się stało, wystarczy, że ja cierpnię. Nie zniósłbym jej łez.. Pobiegłem wtedy na dach budynku chciałem to wszystko przemyśleć. Chciałem być sam, a tylko tam poczułbym się właśnie tak jak chciałem. Ona naprawdę nie jest taka jak niektóre fanki, które marzą tylko o seksie ze mną. Pomimo, że właśnie wtedy byliśmy ze sobą trzy miesiące, nikt z nas nie myślał o łóżku a jedynie o poznaniu siebie nawzajem…
Poczułem się coraz gorzej, spojrzałem w dół i poczułem, że chcę skoczyć bałem się, że to zrobię więc zadzwoniłem do niej. Odebrała dosyć szybko i zapytała co się stało. Odpowiedziałem jedynie gdzie jestem i, że ma tu szybko przyjść. Wiedziałem,że właśnie pracuje i jak wyjdzie to straci pracę, ale nie interesowało mnie to. Potrzebowałem by mnie przytuliła i powiedziała, że jest tutaj dla mnie… Przyszła do mnie po jakiejś godzinie, widziałem po jej twarzy, że się martwi. „No tak idioto, siedzisz na dachu budynku.” Pomyślałem.
-Bill. – wyszeptała mi do ucha. – Proszę zejdź z tej krawędzi. – Powiedziała łamiącym się głosem, posłuchałem jej i zszedłem. Wtuliłem ją mocno w siebie, poczułem zapach jej włosów i od razu zrobiło mi się cieplej na sercu. Opowiedziałem jej wszystko, musiałem to zrobić by wyjaśnić dlaczego znalazłem się w takim a nie innym miejscu. W sumie nie chciałem skoczyć, ale nie wykluczam, że bym to zrobił.
-Podaj mi rękę i proszę chodźmy do domu. – Popatrzyła mi w oczy. Pokiwałem głową i dałem jej całusa w czoło.
-Nie chcę tam wracać, nie do Toma. Nie teraz. Proszę. –Szeptałem. Nie chciałem tam iść,bo wiedziałem jaka będzie reakcja mojego brata. Postanowiłem więc pójść do hotelu na dobę. Tak też zrobiliśmy, poszliśmy tam i wziąłem pokój. Sara była przestraszona, widziałem to po niej.
-Nie zrobię Ci krzywdy. – Złapałem ją za rękę i się uśmiechnąłem. W sumie to wyglądało śmiesznie. Zawsze kiedy chcieliśmy gdzieś wyjść ona się bała. Po prostu bała. Nie wiem dlaczego i czego, ale wyglądało to uroczo.
-Bill ufam Ci, po prostu widzę jak przeżywasz kłótnię z Tomem z mojego powodu. Nie chcę was rozdzielić, jeżeli dla Twojego brata to problem, że tutaj jestem to mogę wrócić do Polski. – Odpowiedziała. Poczułem jakby ktoś wymierzył mi policzek. Wróciłem na ziemię i spojrzałem w jej piękne oczka.
-Nie, masz zostać. Chcę byś była ze mną. – Tak wiem to było samolubne, ale naprawdę jej wtedy potrzebowałem. Przytuliłem ją wtedy mocno do siebie i zamówiłem nam kolację z szampanem do pokoju na 18:00. Spojrzałem na swój telefon ani jednej wiadomości od Toma. Wzruszyłem ramionami, schowałem mojego Iphona do kieszeni i usiadłam na łóżku obok Sary.
-Denerwujesz się czymś? – Zapytałem widząc, że nerwowo krzyżuje palce.
-Nie. – Uśmiechnęła się uroczo. – Po prostu nie rozumiem dlaczego Tom tak bardzo mnie nie lubi… - Była bardzo przejęta opinią mojego brata a ja nie potrafiłem jej pomóc. Nie potrafiłem pomóc sobie. Zakochiwałem się w niej, była naprawdę słodka. Długie czarne falowane włosy, dwa kolczyki w dolnej wardze, policzki zawsze się jej rumieniły kiedy dotykałem jej dłoni czy na nią spojrzałem. To było kochane, naprawdę chciałem się z nią spotykać. Z resztą lubiłem w niej to, że nie chciała nikomu oznajmiać z kim się spotyka, gdzie teraz jest. Ceniła sobie prywatność. Tak bardzo właśnie takiej dziewczyny potrzebowałem. Szczególnie, że moja czarnulka sama też pracuje, powiedziała mi kiedyś, że nie wyobraża sobie żyć na moim utrzymaniu, chyba, że będzie śmiertelnie chora i niezdolna do pracy. Pokręciłem wtedy na to głową. Stać mnie na jej utrzymanie, chciałem to robić bo wiedziałem, że Sara to ta jedyna. Moja ukochana. Chciałem ją cały czas mieć przy sobie, teraz gdy Tom zaczął imprezować i co rusz wracał podpity z inną panienką chciało mi się płakać. W hotelowym pokoju rozmawialiśmy o wszystkim, wypytywałem ją o wszystko. O ulubiony kolor, danie, kwiat o poglądy polityczne. Nawiązała nam się nawet dyskusja na temat historii. Zapytałem o kierunek studiów i wtedy pierwszy raz nie wiedziałem co powiedzieć.
-Serio? Sara serio? – powtórzyłem. – Resocjalizacja? Taka drobna mała dziewczynka chce pracować w więziniu z mordercami? – Zapytałem z niedowierzaniem. Uśmiechnęła się do mnie ładnie.
-Tak Bill, mówię poważnie. Właśnie zaczęłam studia zaoczne, chcę pracować w więzieniu. –Nie mogłem tego pojąć, ale cieszyłem się, że jest ambitna. Rozmawialiśmy na wszystkie tematy, Nie bałem się przed nią otworzyć bardziej i mówić o wszystkim. Śmialiśmy się z głupich rzeczy jakie robiliśmy. Wtedy naprawdę poczułem, że jestem szczęśliwy…
-Bill, Bill. – Ze wspomnień wyrwał mnie głos Toma. – Stary, zacznij śpiewać. – Powiedział a ja właśnie ogarnąłem, że zamiast śpiewać po prostu kiwałem się w rytm muzyki.
-Możemy zacząć jeszcze raz? – Poprosiłem grzecznie. Zgodzili się i tym razem już bez pomyłek spokojnie zaśpiewałem całość.
-Dobra robota. – Powiedział Georg. –Piosenka będzie hitem. – Dodał. Spojrzałem na niego z lekkim uśmieszkiem.
-Ale ta piosenka nie idzie na album. – Powiedziałem.
-Ale jak to?! –Wkurzył się. – Marnujesz tyle czasu na tą piosenkę i nie dasz jej na album?! – Warknął na mnie. Przestraszyłem się bo nie widziałem go jeszcze takiego zdenerwowanego.
-Georg uspokój się. – Powiedział Tom i stanął koło mnie. – Skoro Bill ją śpiewał to znaczy, że dla niego jest ważna. – Zdziwiłem się na jego słowa, ale się uśmiechnąłem na to. Poczułem w końcu, że mam kogoś po swojej stronie.
-Bill bierz się do roboty i masz do cholery śpiewać piosenki, które będą na albumie. – Warknął złośliwie.Wzruszyłem na to ramionami i usiadłem na swoje miejsce. Zaczęliśmy grać piosenkę „Wo sind eure Hände” Śpiewało mi się dobrze i nawet miałem dobry humor. Uśmiechałem się do mikrofonu, dawałem z siebie 100% w nagraniu. Po skończonej piosence udaliśmy się do naszej jadalni w wytwórni. Każdy znalazł coś dla siebie. Ja tam osobiście dziś skromnie i na zdrowo wziąłem sobie sałatkę owocową. Lubię owoce, więc stwierdziłem, że to będzie idealne. Usiadłem sobie grzecznie na kanapie i zajadałem się. Spojrzałem na wyświetlacz telefonu. SMS od mojej ukochanej „Bill, możesz przyjść po mnie do pracy? Kończę o 7pm” Uśmiechnąłem się sam do siebie „Jasne, przyjdę. Zaraz kończymy próbę więc będę miał czas by spokojnie przyjść” Schowałem telefon do kieszeni zadowolony z siebie i odłożyłem talerzyk po zjedzonej sałatce.
-To co, jeszcze coś robimy czy się rozchodzimy? – Zapytał Tom.
-Ja bym jeszcze jedną piosenkę nagrał, chyba, że Twój braciszek ma jakiś problem. – Wtrącił Georg. Westchnąłem na to i zagraliśmy jeszcze raz wspólnie dla przećwiczenia „In die Nacht” Lubiłem bardzo tą piosenkę. Nie wiem dlaczego, ale zawsze kiedy ją śpiewałem musiałem być koło Toma. Tak jakbym śpiewał ją dla niego… Może coś w tym jest. Zazwyczaj jak ktoś mi powie tytuł tej piosenki to od razu kojarzę ją z moim bratem. Zawsze łączyło nas coś czego nikt nie mógł zdefiniować. Sami dokładnie nie wiemy co nas łączy, ale to naprawdę cudowne uczucie mieć kogoś kto zna Cię lepiej niż Ty sam siebie… Zacząłem śpiewać i złapałem sam siebie na tym, że wpatruję się w Toma. W każdy ruch jego palców na strunach od gitary. Odwróciłem głowę i zamknąłem oczy. Tak cudownie mi się śpiewało. Wczuwałem się w to. To tak jakby ta piosenka przemawiała do mojej duszy. Uśmiechnąłem się na ostatnich słowach i ładnie ją zakończyłem.
-No to co? – Uśmiechnął się Gustav. – Jesteśmy gotowi do trasy. Wszystko nam bardzo ładnie wychodzi. Jeszcze jutro spotkamy się na nagraniu, kilka występów razem i ruszamy.
-Nie mogę się doczekać Europejskiej trasy. – powiedział z uśmiechem Tom.
-Ej, Dredowaty. – zaśmiał się Georg. – Idziemy na imprezę dzisiaj? – Zapytał z cwanym uśmieszkiem. Spojrzałem na brata, któremu zaświeciły się oczka. Westchnąłem i pokręciłem głową. Nie chciałem tego słuchać więc po prostu wyszedłem i kierowałem się do Starbucks’a, w którym pracowała moja kobieta. Spokojnie szedłem sobie ulicami Berlina, spojrzałem na zegarek była 5;30 pm. Nie wiedziałem co do końca mam ze sobą zrobić więc podszedłem do sklepu z jakimiś pierdołami. Spojrzałem na to wszystko okiem i wyszedłem. Nie widziałem dla siebie nic ciekawego… Tak zamyślony o swoim życiu i swoich marzeniach doszedłem pod kawiarnię. Wszedłem, od razu zobaczyłem Sarę. Moją ukochaną czarnulkę. Ona jest naprawdę cudowną istotką, bardzo miła, inteligenta. Ludzie byli zadowoleni, że to własnie ona ich obsługuje. Zamówiłem kawę z ciastkiem i usiadłem przy stoliku grzecznie czekając na to aż skończy pracę. Przypatrywałem się jej. Każdy jej ruch wydawał się być delikatny tak samo jak ona jest delikatna. Zadbane paznokcie, pomalowane na jasny róż. Uśmiechnąłem się kilka razy do niej udając, że flirtuję. Zaśmiałem się za każdym razem kiedy odwracała wzrok, bo się speszyła. Oj kochana,kochana. Jak dobrze, że wtedy kazałem zatrzymać auto i do Ciebie podszedłem. Taka okazja nigdy więcej by mi się nie trafiła..